...و طلسمی كه شكست

مصائبی كه رضا گلزار برای برگزاری اولین كنسرت مستقل خودش و گروه REZZAR متحمل شد شاید در این چند سالی كه از عمر هنری‌اش می‌گذرد نظیرش را تجربه نكرده بود. این گروه قرار بود به سرپرستی او و با حضور چند خواننده...

حتما حتما رو ادامه مطلب کلیک کن

مصائبی كه رضا گلزار برای برگزاری اولین كنسرت مستقل خودش و گروه REZZAR متحمل شد شاید در این چند سالی كه از عمر هنری‌اش می‌گذرد نظیرش را تجربه نكرده بود. این گروه قرار بود به سرپرستی او و با حضور چند خواننده مهمان از شانزدهم تا هجدهم اسفند 88 (هر شب 2 سانس) در تالار اریكه ایرانیان به روی صحنه برود، اما عدم صدور مجوز كنسرت، آن هم یك روز قبل از اولین اجرا، نزدیك به 2 ماه كار و تمرین مداوم گروه را تا مرز نابودی پیش برد. در این میان قول‌های مساعد و پادرمیانی برخی مسئولین برای اجرای كنسرت، گروه را امیدوار كرد كه نهایتا بتوانند حاصل تلاش چند ماهه خودشان را به روی صحنه ببرند، اما خبرهای خوب و بد یكی در میان پشت سر هم می‌رسید و گروه آن یكی، دو روز آخر را در بیم و امید كامل به سر برد: لحظه‌ای خبر امیدواركننده‌ای می‌رسید و بچه‌های گروه با انرژی و هیجان تمرین‌ها را از سر می‌گرفتند و ساعتی دیگر خبری ناامیدكننده آنها را چنان بی‌رمق و بی‌انگیزه می‌كرد كه هر یك در گوشه‌ای از استودیو ولو می‌شدند و دیگر نای تكان خوردن نداشتند.

از یك سو سنگ‌هایی كه در این یكی، دو ساله اخیر بر سر راه كنسرت‌هایی كه قرار بود رضا گلزار در آنها حضور داشته باشد (و هیچكدام هم موفق به برگزاری نشدند) انداخته می‌شد و از سوی دیگر حواشی پیرامون سوپراستار موجب شده بود كه حتی بچه‌های گروه نیز امید چندانی به برگزاری این كنسرت نداشته باشند و پشت سر رضا (جوری كه انرژی منفی بیخودی به او ندهند) دائم این ناامیدی را به روی هم می‌آوردند كه اصلا، خوش‌خیالیم و غیرممكن است این برنامه مجوز بگیرد!

بیم و امیدها در روز اولین اجرا به یأس كامل بدل شد و مجوز صادر نشد. گروه همچنان در تلاش بود كه لااقل بتواند شب‌های دوم وسوم كنسرت را زنده كند، اما شواهد و قرائن نشان می‌دادند كه حكایت تلاش آنها حكایت آب در هاون كوبیدن است! تا اینكه بالاخره تنها 3-2 ساعت مانده به شروع اولین سانس روز دوم، با مساعدت برخی مسئولین(!) جناب «مجوز» با سلام و صلوات از راه رسید و گروه ریزار توانست برای اولین بار چشم در چشم هوادارانش قدم به روی صحنه بگذارد!

 در ردیف‌های جلوی سالن اریكه ایرانیان تعداد زیادی از هنرمندان سینما و موسیقی به چشم می‌خوردند. از داود رشیدی و حمید فرخ‌نژاد بگیر تا نیوشا ضیغمی، یغما گلرویی، مهدی مقدم، فرهاد جواهركلام، هومن غفاری، پیمان عباسی، حمید طالب‌زاده و... كم‌كم با رسیدن مردم و مستقر شدن آنها در سر جایشان سالن تاریك شد و مدیر اجرایی كنسرت به روی صحنه آمد و با لحن آلن دلونی‌اش از گروه خواست به روی صحنه بیایند!

اعضای گروه یكی‌یكی به روی استیج آمدند. رضا معرف (كه در میان موزیسین‌ها به Amigo مشهور است ـ پركاشن)، رضا تاجبخش (بیس)، نیما رمضان (گیتار الكتریك)، امیرمیلاد نیكزاد (كیبورد) و در نهایت نیما وارسته (كیبورد و ویلن و رهبر اركستر) حالا جای یك نفر خالی بود!

طراحی دكور و چیدمان استیج از نكات خوب این كنسرت بود كه در وهله اول توجه تماشاچیان را جلب می‌كرد. به ویژه كیوسك تلفن عمومی كه به صورت معناداری پشت سر رضا تاجبخش قرار داشت و كسانی را كه از نزدیك او و اعتیادش به تلفن را می‌شناسند، به خنده وامی‌داشت! حرف زدن با موبایل هنگام نواختن پیانو در كنسرت مجید انتظامی و هنگام نواختن بیس در كنسرت عید امسال علی لهراسبی در كیش (كه به افتادن او و قطع آهنگ منجر شد!) از جمله شاهكارهای اوست!

طراحی دكور با ظاهر شدن عجیب و غریب رضا گلزار روی صحنه تكمیل شد. وقتی كه او نشسته پشت درامز توسط یك جك بالا آمد و خودش و سازش همانطور در جایگاه خود مستقر شدند.

كنسرت 3 یا در اصل 4 خواننده مهمان داشت: بابك جهانبخش و مازیار فلاحی به علاوه زوج امیر طبری و سهراب پاكزاد (كه سال گذشته آلبوم «زیر بارون» را منتشر كرده بودند). اینها در فواصل برنامه به روی صحنه می‌آمدند، می‌خواندند و می‌رفتند و نوبت را به خواننده بعدی می‌سپردند. در میان این چند نفر، بهترین اجرا را بابك جهانبخش داشت. به خصوص Act او كه با بالا و پایین پریدن‌هایش حسابی به تماشاچیان انرژی تزریق می‌كرد. امیر و سهراب هم اگرچه برای اولین بار بود كه به صورت زنده قرار بود بخوانند، اجرای قابل قبولی داشتند. اما مازیار فلاحی كه به نسبت سه نفر دیگر صدا و حس بهتر و قوی‌تری دارد، به دلیل صدابرداری سالن (كه صدای اركستر بالاتر از صدای خواننده بود) نتوانست صددرصد انتظارات را برآورده كند. به ویژه اینكه او در میان خواننده‌های مهمان گروه بیشترین طرفدار را داشت و این از شروع اولین آهنگش «مجنون لیلی» و تشویق تماشاچیان مشخص بود.

با این حال اگر بخواهیم خوانندگان و اركستر را مقایسه كنیم، باید گفت كه اركستر نسبت به خواننده‌ها یك سر و گردن بالاتر بود. البته این طبیعی هم هست، چرا كه اركستر از نوازندگان حرفه‌ای و این‌كاره تشكیل شده بود كه به نسبت خواننده‌ها تجربه بیشتری داشتند.

اما خب روشن است كه همه اینها تحت‌الشعاع حضور رضا گلزار در این اجرا آن هم پشت درامز قرار می‌گرفت و كوچكترین حركت و حرف او با صدای سوت و جیغ كركننده ملت و به خصوص جامعه نسوان همراه می‌شد!

رضا 2 ساعت تمام پشت درامز نشست و تماشاچیان را با نواختن این ساز مشكل شگفت‌زده كرد. او اگرچه تازه یكی، دو سالی است كه نواختن درامز را شروع كرده، اما توانست به خوبی از عهده كارش بربیاید. البته ممكن است نشود توقع داشت كه او بتواند در یك كنسرت سنگین مثلا راك درامز بزند، اما این را هم نباید فراموش كرد كه او سوپراستار ایران است، با آن حجم مشغله و حاشیه و درگیری سینمایی، بیزینسی و... در روزگاری كه برخی اهالی موسیقی تا ظهر می‌خوابند و كمترین وقت‌شان را برای تمرین و كار می‌گذارند و بیش از آن دنبال حاشیه و خوشگذرانی‌اند، اینكه رضا گلزار این همه وقت صرف یادگیری پركاشن و درامز و... و تمرین آنها می‌كند، در نوع خودش دست مریزاد دارد. آن وقت به «خوردن نان قیافه‌اش» هم متهم می‌شود!

نواختن درامز تنها سورپریز گلزار نبود. در میان یكی از قطعات بود كه نیما وارسته ویلن‌اش را رها كرد و پشت كیبورد امیرمیلاد آمد، امیرمیلاد هم از پله‌های جایگاه درامز بالا رفت و پس از یك give me 5 با رضا جای او را پشت درامز گرفت و رضا سریع از پله‌هایی كه برای جایگاه پركاشن او نصب شده بود بالا رفت و آهنگ به این شكل ادامه پیدا كرد تا طرفداران محمدرضا گلزار هنر پركاشن‌نوازی او را هم ببینند.

اما قطعا بزرگترین سورپریز سوپراستار ماجرای خواندن یك آهنگ در پایان كنسرت بود، سورپرایزی كه ما در ویژه‌نامه نوروز «نسیم» آن را لو ندادیم تا واقعا برای كنسرت سورپریز بماند! آن هم آهنگی كه پارسال به شدت گل كرده بود: «همه چی آرومه» از حمید طالب‌زاده كه رضا گلزار به عنوان حسن ختام كنسرت‌اش خواند تا لااقل برای این اجرا «سورپریزدانی» هوادارانش را پر كرده باشد!

منبع: مجله نسیم هراز، شماره 49.

با تشکر از وبلاگ باشگاه طرفداران سوپر استار هنرمندان به مدیریت ساره عزیزم و لیلای خوبم به خاطر ارسال این مطلب